Çaresizlik...

Çaresizlik kaçınılmaz olduğunda bilinç umutla arayış içine girer. Umut hayal kırıklığıyla karşılaşmışsa çaresizlik yeniden oluşur. Özetle umut ve çaresizlik birbirini besler. Umudu ve çaresizliğin kaynağını bulgulayıp, anlayabilmek için içimdeki boşluğu eksiksiz algılamalıyım. Önce, boşlukla karşılaşan bilincin ilk eyleminin ‘kaçmak’ olduğunu görmek zorundayım. Müzik, spor, medya, önüne geleni okuma istemi, içki eşliğindeki her tür eğlence ve ilişkinin kaçmak olduğunu görmek zorundayım.

Görünürde; meditasyon yapan, huzurdan söz eden, dindar, bilen edalı sakin bir tavır sergileyebilirim. Ancak içimdeki derin boşluk duygusunun kaynağı bulgulamadan tüm yaptıklarım-yapamadıklarım anlamsızlık sarmalından kurtulamaz.

14 Şub 15, ab

Konuşmak...

Konuşmak önemli. İki arkadaş, çıkar gözetmeyen iki kardeş gibi konuşmak, dertleşmek, tartışmak. İmkânsız soruları canlandırmak. Sorular yorulup, yanıt bulunamaz hale gelene kadar sohbet etmek.  Birinin diğeri üzerinde hakimiyet kurmasını tutkuyla engelleyerek tartışmak. Yaş, cinsiyet, varlık, yokluk, hiyerarşiye aldırış etmeksizin sorular üretmek. Düşüncenin yorulup yaşamın sınırsızlığı, olağanüstü güzelliği karşısında çaresiz kalışına yenilerek dertleşmek. Sessizlik eşliğindeki eşsiz dostluğun hiçbir sorun tarafından -cinsellik dahil- bozamayacağı ortaya çıkıncaya kadar konuşmak.

ab, 29 kas16